Hoi, ik ben nieuw (een weekje La Place)

Inleiding
Hoi!
Ik ben nieuw. Ik wilde eigenlijk al een tijdje beginnen met het posten van blogs, maar het kwam er steeds niet van. Nu dus wel, en ik heb er zin in!
Ik loop altijd maar rond met dingen in mijn hoofd, maar ik kan ze niet kwijt. Goed, ik zal maar beginnen met mezelf voor te stellen.
Ik ben Stephanie Dagmara Koning, en ik ben 15 jaar, ik woon in Hilversum (Noord-Holland) en zit op het Comenius College, op 4 vwo.
Mijn hobby's: Muziek luisteren, schilderen, tekenen, filosofie, fotografie en verder slapen zitten/liggen en eten. Ik ben ook ontzettend lui. Toch presteer ik het om wekelijks mijn zaterdag op te offeren aan werken in de La Place. In deze vakantie heb ik zelfs van dinsdag tot zaterdag gewerkt.
Het was een lange week, en al is koffie mijn lievelingsdrank, het kwam me aan het eind van de week toch behoorlijk mijn neus uit. Mijn koffie-frustraties heb ik toen maar verwerkt in een tekening (nog niet af, plaats ik nog wel een keertje een foto van), die behoorlijk chaotisch is. Maar dat is logisch natuurlijk. Frustraties zijn nou eenmaal niet gestroomlijnd.

Vaste klant
Ik heb ontdekt dat er elke dag een man bij ons langskomt. Hij lijkt een beetje op Steven Hawking, althans hij lijkt er niet écht op, hij doet me er gewoon een beetje aan denken. Elke dag komt hij om half 11 voor zijn cappucino. Hij zegt dan vriendelijk en zelfverzekerd "Een cappucino alstublieft" en gooit er nog een lach achteraan. Ik geef hem dan de cappucino en dan kijkt hij me altijd heel blij aan. Hij zegt vrolijk "Dankuwel, en fijne dag nog!" en hij loopt lachend weg. Ik blijf dan altijd een beetje verbaasd achter en het duurt even voor alles weer op gang komt. Ik houd hem goed in de gaten als hij afrekent en een tafeltje zoekt, ik ben zo nieuwsgierig naar hem. Ik denk dat hij schrijver is, iets zegt me gewoon dat hij schrijver is.
Terwijl ik de volgende klant help, hoor ik hem zeggen "Goedemiddag!" in het spiegelbeeld van het gesprek hoor ik iemand zeggen "Dat is dan 2 euro 10 alstublieft". Ik kijk even stiekem om en zie hem lachend weglopen terwijl hij roept "Danku! Fijne dag nog". Vreselijk als ik dan andere klanten moet helpen. Het liefst zou ik er eens goed voor gaan zitten en hem de hele zaal door volgen met mijn ogen aan de achterkant van zijn jasje vastgeplakt. Hij heeft altijd een krant mee, die leest hij dan. Hij blijft heel lang zitten.
Terwijl ik andere klanten help kijk ik zo nu en dan even geniepig over het koffie-apparaat om te kijken. "Hoe zou hij heten?" vraag ik me dan af. Ik heb werkelijk geen idee. Ik vind de reactie van het andere personeel zo vreemd, hij komt er elke dag, hij is heel aardig en het lijkt net of ze niet merken dat hij er is. Of ze niet merken dat hij zo aardig is, en interessant, en dat hij altijd "Fijne dag" roept. Alsof ze niet met hem willen praten, alsof ze zich aan hem storen. Ik kan er slecht tegen, het liefst zou ik elke dag een cappucino met hem drinken en luisteren naar wat hij te vertellen heeft. Helaas zie ik hem alleen van de verkeerde kant van de balie.