Frietjes van Christiano

Wat vreselijk jammer dat Christiano niet op werk was vandaag. Ik heb de hele dag naar afdeling warm gestaard, in de hoop dat mijn staren ervoor zou zorgen dat Christiano uit het niets tevoorschijn kwam. Want Christiano maakt de aaaaaallerbeste frietjes in de heeele wereld. Serieus.
Zijn frietjes zijn goddelijk, en alleen al aan Christiano vragen: "Christiano, wil jij frietjes voor mij bakken" is een wonder opzich. Dan zegt hij altijd wel iets terug van: Oh lieverd, wil je die zo graag, nou dan maak ik ze wel voor je. En dan ook nog met zo'n geweldig Italiaans accent. En als je ze dan hebt, nou dan kan het niet op, want ze zijn ge-wel-dig.
Tot zover mijn passie voor frietjes van Christiano. Volgende keer mijn passie voor vallende appels en mijn mening over de stelling "We zijn allemaal een blaadje dat en pen vastheeft en op andere blaadjes kladdert. Zo vormen we elkaar en gummen kan niet."

Ballet?

Vandaag was ik op weg naar de schilderswinkel "Het Schilderspunt" om canvas te bestellen. Maar onderweg kwam ik een opgebroken straat tegen, wat op zich geen probleem is want de stoep was nog heel. Alleen toen kwam er een jongen aan, en de stoep was niet al te breed. Maar omdat de weg opgebroken was, was de stoep eventjes onderbroken en moest je een deel op de straat die loodrecht op de opengebroken straat lag fietsen (volg je me nog?). In ieder geval, het zag er heel vreemd uit, heel er gepland en het deed me denken aan ballet. Die jongen keek me trouwens ook heel vreemd aan. Ik denk dat daar 5 verklaringen voor kunnen zijn:
1. Hij kon mijn gedachten lezen, zag mijn ballet gedachte en verklaarde me voor gek.
2. Hij dacht zelf aan ballet en verklaarde zichzelf voor gek.
3. Hij was schizofreen en had een vreemd gesprek met zichzelf.
4. Hij was stoned.
5. Mijn haar waaide alle kanten op.
tja..